Miniaturyzacja struktur dociera do limitów fizycznych świata. Cząstki rozpoczynają zachowywać się w sposób nieprzewidywalny na poziomie atomowym. Przenikanie kwantowe pozwalają cząstkom na przejście przez zapory izolacyjne. Zjawisko to może generować upływność prądu tam, gdzie nie powinno przepływać. Leakage ten wytwarza niepotrzebne ciepło i podnosi koszt energii. Specjaliści powinni projektować zapory biorąc pod uwagę owe efekty.
Zmienność wskaźników fizycznych zwiększa się wraz z kurczeniem wymiarów. Wahania w liczbie cząstek mogą zmieniać właściwości pełnego elementu. Liczenie zastępuje determinizm w planowaniu drobnych struktur. Projektanci muszą zakładać pewien zapas błędu w działaniu. Akceptacja na zmienność jest kluczowa dla yieldu produkcji. Testy powinni brać pod uwagę skrajne warianty operacji.
Efekty interferencji falowych mogą perturbować przepływ sygnałów. Elektrony postępują się jak fale na niezwykle małych odległościach. Konstrukcja ścieżek musi redukować ryzyko zakłóceń. Oddzielenie sygnałów jest bardziej skomplikowana w wymiarze nano. Szum elektryczny zostaje się ważnym czynnikiem projektowym. Oczyszczanie sygnału wymaga innych zasobów mocy. Balans pomiędzy prędkością a hałasem zostaje skomplikowany.
Inne architektury logiki są studiowane w celu ominięcia ograniczeń tradycyjnych. Logika kwantowa wykorzystuje superpozycję form do obliczeń. Kubity kwantowe potrafią przetwarzać informacje w metodę równoległy. Technologia ta jest w fazie wczesnego rozwoju. Problemy z dekoherencją zostają duże i wymagają rozwiązania. Niezmienność form kwantowych zostaje kluczowa. Badacze operują nad metodami poprawy błędów.
Limit miniaturyzacji nie znaczy końca rozwoju technologii. Innowacje w surowcach i budowie rozpoczynają inne drogi. Fizyka kwantowa może zostać się podstawą przyszłych komputerów. Pojęcie głębszych praw natury zostaje konieczne. Współpraca fizyków i specjalistów podnosi postęp. Cel to stworzenie urządzeń o nieograniczonej sile obliczeniowej. Przyszłość jest otwarta na nowe znaleziska naukowe.